" زنده باد حضرت دوست و مرده باد هر چه غیر اوست "

خبرنگار ارشد CNN  در لندن که به واسطه اخبار و گزارش‌های خبری که از نقاط بحرانی جهان مانند عراق،‌ افغانستان، ایران، اسرائیل، پاکستان تهیه کرد و پوشش اخبار جنگ بالکان تبدیل به چهره‌ای جهانی شد.

غریبه نیست . کریستین امانپور خودمان را می گویم .

او متولد  12  ژانویه  1958  در لندن از پدری ایرانی و مادری انگلیسی است. او که دوران کودکی خود را تا  11  سالگی در ایران گذرانده است برای ادامه تحصیل در مدرسه‌ مذهبی دخترانه کاتولیک‌ها به انگلستان فرستاده می‌شود و بعدها برای کسب تحصیلات دانشگاهی به آمریکا رفته و در  1979  در دانشگاه ردهام آیلند روزنامه‌نگاری خواند. بعد از پایان تحصیلاتش برای مدت کوتاهی باWJAR  و NBC  همکاری کرد، و در سال  1983  به استخدام CNN  در می‌آمد.

چندی پیش بود که خبر رسید خبرنگار ایرانی الاصل شبکه سی ان ان ( امانپور ) برای تهیه گزارش به ایران سفر کرده است . سفری که هر دفعه نه تنها برای دولتمردان و ملت عزیز ایران سودی نداشته بلکه از لحاظ ارتباطات رسانه ای و فرهنگی نیز به ضرر ایران تمام شده است وی با تهیه گزارشاتی از ایران باعث تخریب چهره نظام شده و سعی در این دارد که عملکرد دولت جمهوری اسلامی ایران را مورد مواخذه قرار دهد و باعث تضعیف روحیه ایرانیان شود .

مصاحبه‌های جنجالی کریستین امانپور با سران کشورها در شرایط خاص از دیگر فعالیت های او است همچون گفت‌وگو با ژاک شیراک رئیس‌جمهور فرانسه قبل از شروع حمله آمریکا به عراق در  2003، اولین مصاحبه با تونی بلر بعد از واقعه  11  سپتامبر، مصاحبه با محمود عباس در طول سفرش به واشنگتن در  2003، گفت‌وگو با ملک عبدالله در می  1999، همچنین انجام آخرین مصاحبه با ملک حسین پدر پادشاه کنونی اردن، چند روز قبل از مرگش، مصاحبه با پرویز مشرف در  2001  و در زمان جنگ علیه افغانستان مصاحبه با یاسرعرفات و ایهودباراک در جریان مذاکرات صلح سال  2000، گفت‌وگو با میخائیل‌گورباچف ‌در  1999  و رئیس‌جمهور خاتمی در  1997  در تهران و در پایان مصاحبه او با رئیس جمهور فعلی ایران اسلامی آقای احمدی نژاد درست پس از اعلام دستیابی به انرژی هسته ای.

شاید که نه بلکه باید این ما می بودیم که بعد از تهیه آن گزارش و مصاحبه اش با رئیس جمهور وی را نمی بخشیدیم تا او دیگر به خود اجازه نمی داد در گزارش های اخیر خود فرهنگ و تمدن اسلام را به گونه ای نشان دهد که گویی فرهنگ غربی در شهرهای مذهبی ما آن هم به طور چشمگیر رخنه کرده است .

اگر وزارت ارشاد در این میان کمی درایت بیشتری نشان می داد امروز دیگر ما شاهد این نبودیم که خبرنگار سی ان ان به راحتی و بدون هیچ مشکلی گزارشی را تهیه کند که در آن فرهنگ ایرانی به تمسخر گرفته شود .

جالب اینجاست که وقتی گزارش تخریب کننده این خبرنگار از شبکه سی ان ان پخش می شد مسوولان فرهنگی ما هیچ عکس العملی از خود نشان ندادند به طوری که بعد از پخش این گزارشها می بینیم که وی به راحتی و بدون هیچ مشکلی در شورای امنیت و مجلس شورای اسلامی حضور می یابد و با مسوولان هسته ای و نمایندگان ما خیلی راحت به گفتگو می نشیند .

آیا این صحیح است که خبرنگاران داخلی که برای تهیه گزارش به شورای امنیت می روند ساعت ها برای ورود معطل بمانند ولی سرکار خانم امانپور در همان لحظه و بدون اینکه بازرسی خاصی از وی صورت بگیرد وارد نهادهای بسیار مهم ما می شود . این در حالی است که خبرنگاران داخلی ما . خبرنگارانی که حوزه های فعالیت آنها مکان هایی چون شورای امنیت ملی و پارلمان است باید برای ورود از چندین گیت بازرسی و سووالات گوناگون روبرو شوند و در نهایت با کسب اذن دخول و با سلام و صلوات وارد شوند .

ای کاش وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی کمی هم به فکر خبرنگاران داخل کشور بود . ای کاش فضایی را فراهم می کرد تا خبرنگاران داخلی ما هم نمی گویم به کشوری دیگر چون سفر امانپور به ایران سفر کنند و گزارشی از وضعیت فرهنگ و تمدن آنان  و یا گزارشی از تاسیسات هسته ای آن کشور تهیه کنند بلکه می توانستند در کشور خودشان به راحتی خبر و گزارش تهیه کنند .

خود من وقتی گزارش واحد مرکزی خبر را که از ورود خانم امانپور به پارلمان تهیه کرده بود را نگاه می کردم و لحن صحبت خبرنگار سی ان ان را با همکارانم دیدم براستی که ناراحت شدم و به حال خود و همکارانم تاسف خوردم .

اهانت امانپور مبنی بر ساکت کردن خبرنگاران پارلمانی بسیار جالب بود . خبرنگارانی که در حوزه فعالیت خودشان در کشور خود باید سکوت می کردند و از وی سوال نمی پرسیدند و دیدیم که چگونه آنان را ساکت کرد و حرف خود را به کرسی نشاند و زد .

آیا خانم امانپور آنقدر ارزش خبری داشت که خبرنگاران پارلمانی بخواهند دور او حلقه بزنند و از او گزارشی تهیه کنند . آیا اینگونه برخورد کردن با امانپور خود باعث نمی شود که جایگاه او در میان رسانه های داخلی کشور ارتقاء یابد ؟

هیهات . کاش صدا و سیما آن گزارش را هیچ گاه پخش نمی کرد .

در پایان امیدوارم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای آینده تدابیر مطلوبی را برای خبرنگارانی چون امانپور بیندیشد و یا حداقل فضای واقعی رسانه ای را برای کسب خبر و تهیه گزارش جهت خبرنگاران داخلی فراهم کند به گونه ای که وقتی خبرنگار رسانه های داخلی برای کسب خبر و یا گزارش به سازمانی می روند نیاز نباشد که از نگهبان درب ورودی تا آبدارچی شخصی رئیس مربوطه پاسخگوی همه باشد .

به امید آن روز.

زنده باد حضرت دوست و مرده باد هر چه غیر اوست

این شعار محلی رو شاید بارها و بارها تو محافلی که با دوستانتون داشته اید شنیده باشید،

 بله،

"انرژی هسته ای ۲۰۰ تومان بسته ای ".

دیروز وقتی برای برنامه یعنی تهیه خبر با آقای رفسنجانی به ورامین رفته بودم اتفاقات جالبی برام افتاد که دیدم بد نیست شما هم از اون اتفاقات باخبر بشید .

دیروز آقای رفسنجانی برای سخنرانی در جمع مردم ورامین، قرچک و پیشوا به این شهرستان سفر کرد، تا در جمع مردم و خانواده شهدای این شهرستان سخنرانی بکنه.

یکی از شعار های جالبی که مردم مخصوصا جوانان حاضر در سالن سر می دادند این بود که "انرژی هسته ای ۲۰۰ تومان بسته ای"، خوب این هم در نوع خودش شعاریه.

به اعتقاد این بنده حقیر اگر مسئولان کشور شیوه بهتری را برای نشان دادن این توانمندی استفاده می کردند الان ما شاهد شنیدن اینگونه شعار های جالب البته آن هم با قیمت های متفاوت "یعنی اینکه این انرژی قیمتش به نوع شهرش و موقعیت جغرافیائیش بستگی دارد" نبودیم.

ولی با این حال باید بگویم که انرژی هسته ای حق مسلم ماست، ولی قیمت واقعی را الان ندارم تا بخوام به شما دوستان اعلام کنم.

 انشاء الله قیمت بازار دستم اومد به شما هم میگم.

نکته جالب دیگه اینکه مجری برنامه بسیار شخصیت جالبی داشت، این آقا برای اینکه بیشتر پشت تریبون قرار داشته باشه نقش همه رو اجرا کرد به جای قاری قرآن خوند ،به جای مداح مداحی کرد ،مجری هم که بود و اگر بهش اجازه می دادند حاضر بود جای فرماندار و نماینده این شهر هم سخنرانی کنه، خدا رو چه دیدی شاید این بنده خدا در آینده یکی از نماینده های این شهرستان شد یا اینکه حداقل پستی رو در این شهر گرفت . انشاءالله، ما که بخیل نیستیم، این آقا هم مثل خیلی از دوستان قدیم ما که روزی در مجلس خبرنگار روزنامه بودند و بعدها در شهرستانها مدیر عامل ادارات و شرکت های مختلفی شدند، مدیر عامل بشه، امیدوارم.

"حیات خلوت یادت نره بابا"

زنده باد حضرت دوست و مرده باد هرچه غیر اوست

دوباه به مدد حضرت دوست تونستم امروز دستی به سروگوش حیات خلوت بکشم ، چون از زمانی که به کمک و یاری دوستان این وبلاگ رو راه انداختم دو تا مطلب بیشتر براش ننوشتم، نمی دونم چرا، شاید اصلی ترینش این باشه که یکی از عزیزترین، عزیزانمو از دست دادم، آره کسانی که مثل من پدر از دست داده باشند می فهمند که حرف دل من یعنی چی.

ولی با تمام این حرف ها، با گپ و گفتی که امروز بین بچه های سرویس و آقای لاسجردی در خصوص وب نوشته های بچه های خبرگزاری صورت گرفت، تصمیم گرفتم دوباره صفحه وبلاگمو خط خطی کنم .

پس از همین امروزشروع می کنم ، یا علی مدد

آقا به ما سر بزنید انشاالله از این به بعد در خدمتتون هستیم.

حیات خلوت یادت نره بابا